تــو را نگــاه مــی‌کنــم کــه خفتــه‌ای کنــار مــن

                            پــس از تمــام اضطــراب، عــذاب و انتظــار مــن

تــو را نگــاه مــی‌کنــم کــه دیــدنــی‌تــریــن تــویــی

                            و از تــو حــرف مــی‌زنــم کــه گفتنــی‌تــرین تــویــی

مــن از تــو حــرف مــی‌زنــم، شــب عــاشقــانــه مــی‌شــود

                            تــو را ادامــه مــی‌دهــم، همیــن تــرانه مــی‌شــود

کــاش بــه شهــر خــوب تــو، مــرا همیشــه راه بــود

                            راه بــه تــو رسیــدنــم، همیــن پــل نگــاه بــود . . .

 اردلان سرفراز