بی ریشه ها

قفس در چشم مرغ خانگی خانه ست، زندان نیست
قناری تا نمی داند به دام افتاده نالان نیست!

شبیهم گرد تو بسیار می گردند و می گریند
فراوان مثل من می بینی و چون من فراوان نیست
□ □

به چشمان تو جز دلدادگی چیزی نمی آید
چرا پنهان کنیم از خلق، رازی را که پنهان نیست

فقط بی ریشه ها از قصه ی آینده می ترسند
درخت ریشه در خون را هراسی از زمستان نیست
□ □

ازین دشوارتر حرفی نخواهی یافت در عالم 
که هرگز عشق آسان نیست آسان نیست آسان نیست..

پوریا شیرانی

مباحثه

سکوت میکنم و حرف می زنم با تو 
دراین مباحثه دیوانه تر منم یا تو؟

من و تو پس زده ی روزگار امروزیم 
تو عشق بی سرو پایی و من سراپا تو
□ □
شبیه بوته ی خاری اسیر صحرا، من
شبیه قایق دوری غریق دریا، تو

چقدر حادثه با خود کشانده ای تا من
چقدر آینه در خود شکسته ام تا تو
□ □
به چشم من که اگر زنده ام بخاطر توست 
تمام اهل جهان مرده اند الا تو

پوریا شیرانی

تقدیر

تقدیر بود... ، پای کسی در میان نبود
آن روزها که صحبتی از این و آن نبود!

می شد زمانه وار بخواهم تو را ولی
وصلی چنین که لایق عشقی چنان نبود 
□ □

یک روز رنج بی پر و بالی مرا شکست
یک روز بال بود ولی آسمان نبود

وقتی که دوست آینه ام را شکست و رفت
هیچ انتظار دیگری از دشمنان نبود
□ □

از خنده ی ترحم مردم که بگذریم 
با من کسی به غیر غمت مهربان نبود

پوریا شیرانی

روح سرگردان

"دردم شبیه دردهای پیش از اینم نیست"

گاهی فقط یک ابر می‌فهمد هوایم را
یک روح سرگردان، سرای ناکجایم را

یک باغبان در خشکسالی‌های پی‌در‌پی
یک گوش کر، فریادهای بی‌صدایم را
□ □

دردم شبیه دردهای پیش از اینم نیست
گم کرده‌ام انگار در قلبم خدایم را

می‌ترسم ازتصویر آیینه که در چشمش
دیوانه‌ای دیگر بگیرد باز جایم را
□ □

مثل خوره این زخمها بر روحم افتاده*
درهم تنیده تار رخوت انزوایم را

من گرم رویای خودم بودم نمی‌دیدم
کابوس‌های منتظر در خوابهایم را
□ □

رفتم به سمت آرزوهای مه‌آلودم
آنقدر که دیگر ندیدم رد‌پایم را...
پوریا شیرانی

آغازِ ماجرا

نگو پی‌ات ندویدم که پا نداد و نشد

تمامِ شهرِ دلم زیرِگامهای تو بود
که چشمهای توآغازِ ماجرای تو بود

تو رازهای مرا کوچه‌کوچه می‌دیدی
وکنجکاوی تو‌‌، راز چشمهای تو بود
□ □ 
میان قابِ تنم، پشتِ این نقابِ غریب
چه بود ؟ عکسِ عقابی که در هوای تو بود

به فکرِ صیدِ تو بودن چه جرأتی می‌خواست
برای من که دلم، طعمه‌ای برای تو بود
□ □ 
همیشه چشمِ دلم محوِ دیدنت می شد
همیشه گوشِ دلم در پیِ صدای تو بود

خوشا به آینه‌ها چون‌که با تو شکلِ تو اند
خوشا به پیرهنت، جامه‌ای که جای تو بود
□ □ 
نگو پی‌ات ندویدم که پا نداد و نشد
که خطِّ فاصله دنبال ردِ‌پای تو بود

پوریا شیرانی

دنیای بهتر

آيينه ام هميشه و هرقدر بشکنم
جای تو زخم ‌می‌خورم و جا نمي زنم،
حالا که عشق بال دلم را شکسته است
چاهي به عمق باورِ پرواز مي كنم!
□ □
من زخمي از قصورِ زمينم که تیر غیب
از هر کمان رها شده خورده‌ست بر تنم
فرداي من تصور دنیای بهتری ‌ست
امروز اگر به دورِ خودم پيله مي‌تنم
□ □
باید به دست حادثه‌ای زیر ‌و ‌رو شوم
تقدیر را به‌پای غرورم بیفکنم
اينجا هزار قله ی بي فتح مانده وُ
آن فاتحي كه نام از او مي‌بري منم!
وقتي نهان شده به قفا دست دوستی
رحمت به دشنه ای که عیان کرد دشمنم...
پوریا شیرانی

دلواپسِ

در خنده ی دلواپسِ تو، ترس جهان بود
دلنازکی و گریه ی من نیز از آن بود

روزی که تو را دیدم از این پنجره ی باز
باد خنکی جانب موهات وزان بود *
□ □

شیرین سخنی های تو تلخی مرا برد
گویی که رطب جای زبانت به دهان بود

بوسیدن لبهای تو در لحظه ی افطار
تنها هوسم هر شب ماه رمضان بود

بیمار نبودم ولی از شوقِ تو، در من
عادت به خیالات شبیه سرطان بود

آن چیز که دستان تو را داد به دستم
نجوای دلی غمزده هنگام اذان بود.
□ □ □ □

شهر من و تو قصه ی بی عشق نمی گفت
در شاهرگِ خاطره هایش هیجان بود

از شایعه ی رفتن تو شهر به هم ریخت
چیزی که فقط بی حرکت ماند، زمان بود!

حتا نفسِ زنده ترین رود جهان هم
از ترس خداحافطی ات در نوسان بود

سرهای درختان همگی سمت تو چرخید
پایِ تو که در رفتن از این شهر دوان بود

دیگر نه سرودی و نه رودی و نه بودی
تا بود همین بود که تقدیر، همان بود
□ □

در شهر من از آمد و شد غلغله ای بود
تا خنده ی تو جاذبه ی نصف جهان بود
پوریا شیرانی